Tytuł: Poczwarka

Autor:  Dorota Terakowska

Ilość stron: 322

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literackie

Kategoria: Literatura piękna, dramat

Wydanie: 2001

Częścią mojej walentynkowej „randki" było wyjście do kina na najnowszy film z udziałem niesamowitego Timothée Chalameta. „Mój piękny syn" to jego druga poważna rola, gdzie wcielił się w młodego człowieka uzależnionego od narkotyków. Aktor, który osiągnął międzynarodowy sukces, rozpoczynając swoją filmową karierę od hucznych „Tamtych dni tamtych nocy", teraz znowu podbił serca całego świata, jednocześnie zostając okrzykniętym jako „młody Leonardo DiCaprio". 

Czy tak głośne określenie jest jednak prawdziwe? I jak nastolatek poradził sobie w swojej drugiej roli? To Wasz szczęśliwy dzień, bo właśnie dziś się tego dowiecie.

Jeśli ja miałabym opisać ten film w kilku słowach, na pewno użyłabym właśnie powyższych określeń. Zawód jest nierozłączną częścią niemal każdej sceny i chociaż to niesamowicie przewidywalne, dobitnie szczere jest również zauważenie, iż Nic jest po prostu zagubionym nastolatkiem, który zalicza mnóstwo upadków, ponieważ uzależnienie nie pozwala mu odzyskać kontroli nad swoim życiem. Jednocześnie próbuje być jak najlepszym synem oraz bratem, mimo wszystko usiłując pójść na studia oraz sprawić, aby rodzina była z niego dumna. 

Ten bohater ma niestety niesamowite ambicje, które przewyższają czasem jego własną siłę i możliwości. I to wszystko jest idealnie widać, ponieważ  każdy upadek jest usprawiedliwiony, niosąc konsekwencje zarówno w nim, jak i najbliższych. Sam film, jak i główna postać są po prostu strasznie rozbudowane właśnie na tle psychicznym, dzięki czemu widz jest w stanie zobaczyć, że życie nie zawsze jest kolorowe, bez względu na to jak cudowną ma się rodzinę.

Są jednak rzeczy, które mi — jako początkującej pisarce, przykładającej niesamowitą wagę do szczegółów — przeszkadzały. Jak na tak długi film, nie dowiedzieliśmy się praktycznie nic na temat samego uzależnienia Nica oraz początków wszystkich jego narkotykowych problemów. Zostaliśmy tak po prostu wrzuceni w wir wydarzeń, które byłyby o wiele bardziej wiarygodne, jeśli miałyby zapewnione stabilne podłoże przynajmniej na początku filmu. Niestety: w tej kwestii to my musimy zgadywać, co i kiedy poszło w życiu Nica nie tak. I to pozostawiło u mnie drobny niesmak.

Koniec końców uważam jednak, że „Mój piękny syn" jest poruszającą produkcją, która naświetla problem uzależnienia oraz trudy z nim związane. Polecam go dla niesamowitej gry aktorskiej, jak i złożoności głównego bohatera, którego młody Timothée Chalamet odegrał niemal Oscarowo.

Witajcie kochani.

Dziś przychodzę do Was z recenzją filmu o bardzo słynnym zespole, który nosi nazwę Queen. Kinowy przebój na podstawie ich kariery i popularności to "Bohemian Rapsody„. Wpis na jego temat pojawia się szybciej, niż ostatnie recenzje, ale no jakoś wyszło, że moim zdaniem jest zwyczajnie świetny  i sama nie mogłam się doczekać. Obejrzałam go razem z siostrą w kinie i bardzo mnie zaszokował swoją emisją. Na początku byłam pół na pół nastawiona i się zastanawiałam, czy iść na niego do kina czy po prostu poczekać i obejrzeć w internecie. Ale po zobaczeniu zwiastun oraz krótkim namyśle postanowiłam, że jednak pójdę do kina, ponieważ ten zespół też jest moim ulubionym i mogę go słuchać zawsze, bo mi poprawia humor. Chociaż to muzyka bardziej dosyć ciężka, jednak ostatnio taką polubiłam i innej prawie nie słucham. Queen to zespół, który chyba każda osoba zna i słuchała chociaż jeden raz, a jeśli nie kojarzy jego nazwy to skojarzy którąkolwiek z piosenek i wtedy powie, że jednak ją zna. Zespół, którym był Queen nie jest zwyczajny, tak jak inne zespoły z lat 70 czy 80, ponieważ niektóre z nich zostały zapomniane, a o Queen każdy słyszy i każdy mówi i moim zdaniem ten zespół nigdy nie przeminie.

Bardzo spisały się osoby odpowiedzialne za soundtrack tej produkcji, ponieważ wybrały świetne piosenki Queen i ich bardzo znane numery. Chociaż była jedna, której nie kojarzyłam, bo nie słuchałam jeszcze wszystkich albumów, ale pozostałe śpiewałam w kinie jak szalona, ponieważ nie dało się ich nie śpiewać. Film opisał życie Freddiego takie jakie najprawdopodobniej właśnie było, bo nie znam jego życia aż tak dokładnie i nikt nie zna jego życia dosłownie, nie wiem też czy wszystkie te sceny były dosłownie opisane, ale moim zdaniem reżyser ukazał życie Freddiego bardzo dobrze, chociaż jego życie było krótkie aż za krótkie. Bardzo podobały mi się sceny, gdzie można było zobaczyć, jak popularne piosenki Queen powstawały i kto je wymyślił, bo jeden fakt o Queen jest taki, że nie wszystkie piosenki napisał Freddi. Aktorów do filmu wybrali moim zdaniem perfekcyjnie, wszyscy byli podobni do swoich prawdziwych odpowiedników. Przed obejrzeniem tego filmu nie wiedziałam za dużo o Queen i o Freddim, ale gdy dzięki ekranizacji dowiedziałam się bardzo dużo i zebrałam wiele informacji. Niektórzy mawiali, że znali Freddiego w wieku nastoletnim: że był alkoholikiem, ćpunem, arogantem i gejem, ale my go dobrze nie znaliśmy i już niestety nie poznamy, więc nie możemy tak o nim mówić i nie powinniśmy wyrażać swojej opinii o osobie, której nie znaliśmy. Jeśli chodzi o mnie to ja uważam, że tak był taką osobą, ale za to co dobrego zrobił i za to, że utworzył taką grupę, jaką była Queen, której słuchał każdy i słucha do tej pory. Jestem z niego dumna, bo nie każdy wokalista lub zespół potrafi stworzyć coś tak niepowtarzalnego i niezapomnianego. Jestem również zdania, że żaden film w tym roku nie przebije tego. A jak podobał się on Wam, jeśli oczywiście go oglądaliście? Podzielcie się opinią w komentarzu. A jeśli nie oglądaliście, to czy macie zamiar?