To miał być, cytując opis: „Mroczny thriller romantyczny z elementami dark romance o cenie sławy, obsesji i uczuciu, które rodzi się w cieniu realnego zagrożenia”. Wyszła na siłę komplikowana książka, jaką jednoznacznie można określić mianem krótkiego dzienniczka synonimów słowa „penis”.  

Jeżeli macie jakiekolwiek wątpliwości, nie – nie polubiłam się z „Zimnym jadem”. Ba, patrząc na ilość scen z udziałem lub wspomnieniem męskich oraz żeńskich genitaliów, śmiem twierdzić, że wymownie kojarzy mi się teraz nawet sam tytuł. I szczerze mówiąc, nie zdziwiłabym się, gdyby określenie to miało stanowić kolejny sprośny synonim.  

Piszę tę recenzję po to, aby ostatecznie wylać swoje żale na twórczość Anety Sołopy, a potem wyrzucić ją z pamięci. Zwyczajnie spodziewałam się czegoś więcej, bo opis naprawdę był zachęcający i sugerował to, czego potrzebowałam, aby oderwać się od okropnego zapalenia ucha. Thriller o obsesji? Ochroniarz, który zaczyna coś czuć do swojej podopiecznej? – Kupuję w ciemno, ale w tym wypadku jednak prosiłabym o zwrot środków na konto (całe szczęście czytałam ją w ramach abonamentu, więc jestem stratna jedynie psychicznie).   

Weronika „Wera” jest właśnie na szczycie sławy, a jej muzyka zyskuje coraz więcej fanów. Z pozoru ma idealne życie, kochającego narzeczonego oraz grafik, wypełniony po brzegi koncertami. Wszystko jednak znacznie się komplikuje, gdy zaczynają napływać do niej głuche telefony oraz niepokojące karteczki z wymowną groźbą „Będziesz moja”. Zatrudnia więc prywatną ochronę, aby czuć się bezpieczniej i rozpocząć śledztwo. Kto ma obsesję na punkcie młodej piosenkarki? O dziwo autorka spoileruje to w tytule jednego z rozdziałów, więc tak naprawdę odkryłam to, zanim w ogóle zaczęłam czytać książkę, przeglądając spis treści…   

I tutaj rozpoczyna się lawina rzeczy, które poszły w „Zimnym jadzie” nie tak. Od chamskiego wydania tożsamości Pana X, przez nagminne wspominanie penisów, lewitujących wzwodów oraz fantazji, godnych wiecznie napalonego nastolatka, aż po bohaterów, którzy są zwyczajnie durni. Inaczej nie da się określić tego, że nikt nie domyślił się, kto stał za tym wszystkim. To było tak oczywiste, że w żadnym wypadku mnie nie zaskoczyło, a jedynie irytowało, bo ostatnie czterdzieści stron zwyczajnie przeciągało fabułę, którą dało się sprawnie skrócić, nie marnując słów, kartek książki w druku, a przede wszystkim czasu czytelnika.   

O, a jako wisienkę na torcie dodam nieścisłość, której nie mogę odpuścić. Po zakończeniu wszystkich złych wydarzeń oraz wyjściu z traumy, Weronika postanawia dopiąć wszystkie podpisane kontrakty, wśród których jest jeden, na kampanię perfum „dla niej i dla niego”. Angażuje w to swojego nowego ukochanego i razem dochodzą do wniosku, że potrzebują trzeciej osoby do, uwaga, nagrania, poprowadzenia w reklamie oraz montażu…   

…bo to wcale nie jest tak, że za plan oraz nagrywanie materiałów reklamowych odpowiedzialny jest cały sztab marketingowców z firmy, która podpisuje z Weroniką kontrakt.   

W czasach podpowiedzi Ai, Google, a nawet ChatuGPT (których, swoją drogą, nie polecam do researchu!) popełnianie takich gaf to wstyd i brak szacunku do czytelnika.   

„Zimny jad” to książka dla osób, które nie potrzebują logiki, sensu ani górnolotnej fabuły, aby dobrze bawić się przy lekturze. Mi w gardle stanęła nawet pomimo początkowej chęci przeczytania jej, aby odwrócić uwagę od bólu ucha. I cóż, za nic nie spodziewałam się, że wchodząc do świata wykreowanego przez Anetę Sołopę, trafię zdecydowanie nie tam, gdzie kiedykolwiek bym chciała trafić…

OPIS: Mroczny thriller romantyczny z elementami dark romance o cenie sławy, obsesji i uczuciu, które rodzi się w cieniu realnego zagrożenia. Weronika „Wera” właśnie stanęła u progu wielkiej kariery. Wygrany konkurs, kontrakt z wytwórnią i rosnąca popularność spełniają jej marzenia. Do czasu, gdy zaczynają pojawiać się niepokojące telefony i listy podpisane jednym zdaniem: „Będziesz moja”. Z każdym dniem strach narasta, a Weronika decyduje się na ochronę. Jednym z jej ochroniarzy zostaje Natan — mężczyzna zamknięty w sobie, nieufny wobec świata i przekonany, że zna prawdziwe oblicze celebrytów. Spędzając z Weroniką kolejne noce, zaczyna dostrzegać w niej nie gwiazdę, lecz kobietę walczącą o własne bezpieczeństwo. Gdy granica między obowiązkiem a uczuciem zaczyna się zacierać, zagrożenie staje się coraz bardziej realne. A w świecie, w którym każdy może obserwować z ukrycia, nikt nie jest tym, kim się wydaje. Czy miłość może przetrwać, gdy strach przejmuje kontrolę?

Sam i Lauren to para idealna, która żyje w bańce szczęścia: znają się od najmłodszych lat, a ich ślubna anegdotka kręci się wokół tego, że to matka Samuela popchnęła ich do pierwszego spotkania. Przedszkolna przyjaźń pielęgnowana przez lata owocowała uczuciem, przypieczętowanym w dorosłości sakramentalnym „tak”.   

Tylko, że już po kilku tygodniach Lauren jest martwa, a na Sama spadają podejrzenia o morderstwo swojej świeżo upieczonej żony.     

„Nowa żona” zainteresowała mnie dość mocnym opisem, który zdradzał wiele, a jednak pozostawiał widmo pytań bez odpowiedzi. Początek książki od razu wciąga czytelnika w sam środek wydarzeń mających miejsce po odejściu młodej kobiety. Pierwszym podejrzanym jest oczywiście mąż i to on dzwoni w środku nocy do swojej matki wyznając drżącym głosem, że Lauren... nie żyje. Samotna kobieta robi więc wszystko, aby odnaleźć odpowiedzi na pytania, których unika nawet jej syn. Wszystko po to, aby odpowiedzieć na pytanie „kto zabił?”. Czy pozna prawdę? I czy będzie potrafiła kochać Sama tak samo, jeżeli to on będzie winny?    

Nie czytałam wcześniej książek Sue Wastson, więc nie miałam żadnych oczekiwań, gdy sięgałam po „Nową żonę”. Czasami czułam irytację, gdy chciałam dalej przejść w środek akcji i odnaleźć za pośrednictwem postaci kolejne poszlaki, a autorka za bardzo skupiała się na opisywaniu otoczenia, próbując zbudować w ten sposób napięcie. To sprawiło jednak, że coraz szybciej parłam w lekturze, chcąc wreszcie zaspokoić ciekawość, która stale rosła, napędzana kolejnymi poszlakami czy motywami.     

Przez powieść dosłownie płynęłam i całkowicie wciągnięta, zaskakująco szybko dotarłam do końca. Autorka zaserwowała czytelnikom sporo zwrotów akcji oraz zagadek, wszystko po to, aby na koniec… pokazać zabójcę, który wypadł dość mało wiarygodnie. Staram się nie rzucać spoilerami, co w wypadku tej powieści jest nieco trudne. Prawda jest jednak taka, że finał całkowicie zepsuł efekt, to cudowne napięcie oraz zbrodnię zostawiającą czerwone ślady krwi na świeżo ściągniętej sukni ślubnej Lauren.     

„Nowa żona” to bardzo dobry kryminał, książka pełna bólu oraz cierpienia po utracie miłości swojego życia. Podejrzenia spadają niemal na każdą postać, a dowody do pewnej chwili nie są jednoznaczne. Po tak dopracowanej powieści spodziewałam się spektakularnego finału, wątku, który pozostawi nas z uchylonymi w zaskoczeniu ustami. Niestety jednak, zawiodłam się, ostatecznie czując dziwne ukłucie żalu, bo gdybym od początku wiedziała, jakie będzie zakończenie, pewnie zastanowiłabym się przynajmniej raz przed sięgnięciem akurat po tę powieść. Cenię sobie ten punkt zwrotny, a jeżeli autorka dotychczas sama podnosiła wysoko postawioną już poprzeczkę, zawód po jej całkowitym spadku był niestety nieunikniony.    

„Nowa żona” to przede wszystkim droga, którą przebywa matka pana młodego w celu odnalezieniu odpowiedzi na najtrudniejsze pytania. To powieść wypełniona jej wewnętrzną walką z niepewnością oraz dowodami w obliczu tego, że potencjalnym mordercą jest jej własny syn, którego przez lata wychowywała na dobrego człowieka. Po drugiej stronie stali natomiast rodzice Lauren, z którymi matka przyjaźniła się od lat, których kochała jak swoją rodzinę, nawet jeżeli oficjalnie stali się nią dopiero po ślubie pary. W obliczu takiej tragedii, stali się obcy, kwestionując nawet lojalność najlepszej przyjaciółki. Odwrócili się, popadając w rozpacz oraz pragnienie ukarania mordercy.    

Sue Watson na kartach „Nowej żony” pokazuje nam, że nigdy nie możemy być pewni tego, jak dobrze kogoś znamy. Ostatecznie nawet najbliższa osoba może wbić nam w serce nóż albo… zepchnąć ze schodów, abyśmy milczeli już na wieczność.    

OPIS: NIGDY NIE WIADOMO, CO NAPRAWDĘ DZIEJE SIĘ ZA ZAMKNIĘTYMI DRZWIAMI…  Mój najdroższy syn, Sam, żeni się ze swoją ukochaną z dzieciństwa, a ja nie mogłabym być bardziej dumna z mężczyzny, na jakiego wyrósł. Gdybym nie pchnęła ich ku sobie wiele lat temu, mógłby nigdy nie znaleźć tak idealnej dziewczyny, jak Lauren. To prawda, co mówią, że matka zawsze wie najlepiej. Ale kilka tygodni później Lauren jest martwa, a samochody policyjne wypełniają cały podjazd ich idyllicznego, wiejskiego domu. Wyczuwam, że mój syn coś ukrywa. Dlaczego nie chce patrzeć mi w oczy?  W desperacji robię to, co zrobiłaby każda dobra matka: wchodzę do sypialni Sama i Lauren. Nigdy nie będę w stanie zapomnieć tego, co zobaczyłam. Czy mogę oczyścić imię syna? I czy moje życie może teraz też być w niebezpieczeństwie?

Ostatnio zauważam u siebie ogromny poślizg we wpisach na blogu – nowości gonią nowości, a przedpremierowe recenzje przejęły stery nad letnimi publikacjami Czarno na kreatywnym. Teraz jednak nadchodzi wrzesień i wkraczając w jesienny klimat, witam was opinią na temat jednej z najlepszych książek, jakie dane było mi przeczytać w tym roku.

Prowadzenie tego konta nauczyło mnie, że życie jest naprawdę żałosne, a ludzie dzielą się na dwie grupy. Pierwsza to leniwi narcyzi przekonani o własnej wyjątkowości i rozpływający się nad swoim szczęściem w poematach zawierających więcej błędów niż słów. Druga to samotni frustraci, którzy nie panują nad swoim życiem i w akcie desperacji próbują szukać pomocy gdziekolwiek, nawet w internecie. Nie rozumieją, że internet to najgorsze miejsce do poszukiwań wsparcia. 

Początkowo myślałam, że lektura zajmie mi kilka dni, ale opisywane wydarzenia i przyjemny styl w zaledwie kilka godzin przeniosły mnie do ostatniej strony. Zwroty akcji, intrygi oraz końcówka na długo odebrały mi dech, a ja potrzebowałam ładnych kilku minut na uświadomienie sobie, co tak naprawdę odwaliło się w tej pozycji. Dopiero ostatnie sceny pozwoliły mi połączyć pewne wątki, odpuszczając ostatecznie próby usprawiedliwienia zachowania pewnej postaci. Życie online oraz okrucieństwo, które kroczą na równi z anonimowością w sieci namawiają do wielu złych czynów, a one niestety nie mogą zostać wymazane szybkim usunięciem statusu. Czasami to ekran starego Iphone’a, ukrywanego w najmniej oczekiwanym miejscu, stanowi jedyną drogę ucieczki od przerażającej rzeczywistości. Równocześnie widać, że człowiek jest największym zagrożeniem, a tak naprawdę to my sami możemy w każdej chwili postawić jeden zbyt pewny krok, obracając w proch marzenia oraz plany na przyszłość.

W społeczeństwie przyjęło się, że ofiarami przemocy domowej są głównie żony. Mało kto mówi o nas, gnębionych mężach. Nie boję się przyznać, że jestem ofiarą.
I tak straciłem już resztki godności.

„Nie odpisuj” to psychologiczny rollercoaster, który na długo pozostanie w mojej pamięci. Pod wieloma względami przypomina książkę „Za zamkniętymi drzwiami”, autorstwa B. A. Paris. Obie pozycje wciskają w fotel, serwując gamę wielu emocji. Ponadto skupiają się na temacie przemocy domowej, przedstawiając perspektywę męczennictwa w bogactwie zarówno ze strony żony, jak i teraz męża. Jeśli mam być szczera, niesamowicie cieszę się z powodu tego, że debiut Marcela Mossa wydany został w tym roku. To daje nadzieję przyszłej literaturze, która w kategoriach thrilleru, kryminału oraz sensacji idzie w naprawdę dobrą stronę.

OPIS: "Żałuję, że przeczytałam tę wiadomość... To okrutne, ale żywię się cierpieniem innych ludzi. Cudze nieszczęście dodaje mi otuchy i uzmysławia, że świat nie zmówił się przeciwko mnie. Nie tylko ja mam pod górkę." Czy możesz wierzyć ludziom, których poznajesz w internecie? Martyna prowadzi profil społecznościowy, na którym internauci anonimowo zdradzają swoje tajemnice. Pogrążona w depresji kobieta zaczytuje się w problemach obcych ludzi, których cierpienie dodaje jej otuchy. Wydaje jej się nawet, że zna swoich czytelników lepiej niż oni sami. Pewnego dnia dostaje jednak wiadomość, którą powinna była zignorować. Opróżniona butelka wina sprawia, że dziewczyna traci czujność i odpisuje. W jednej chwili Martyna przestaje być tylko powiernicą sekretów anonimowych internautów. Od teraz staje się częścią czyjegoś życia, które jest jeszcze bardziej przerażające niż to opisywane w zwierzeniach. Gdyby tylko nie odpisała na tę wiadomość… "Oboje jesteśmy nierozumiani. Oboje tkwimy w próżni, gdzie nikt nie słyszy naszego wołania o pomoc."

Tytuł: Nie odpisuj

Autor: Marcel Moss

Ilość stron: 400

Wydawnictwo: Filia

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydanie: 04 września 2019

Jakże pięknie jest stać w samym środku wirującego świata i wiedzieć, że jest się narzędziem przeznaczenia.

Nauka, kultura – wszystko pięknie, ale przecież oczekiwała od niej czegoś więcej. Pragnęła zobaczyć w jej oczach pożądanie. Zobaczyć, jak wszystko to, co dawało jej przewagę nad Oksaną – łagodność, cierpliwość, pieprzona cnota – rozpuszcza się i przekształca w seksualną uległość.

Nie ma książki bez wad, a i tutaj znalazło się ich kilka. Pomimo paru czysto-składniowych błędów takich jak nieodpowiednie przeniesienie dalszej części dialogu do kolejnego akapitu, było jednak naprawdę dobrze. Jednocześnie uważam tę książkę za zdecydowanie zbyt krótką i chociaż posiadam kontynuację, o wiele lepszym pomysłem byłoby złączenie obu części w jedną spójną całość. Ogólnie jednak mówiąc muszę przyznać, że podczas czytania bawiłam się świetnie. Akcję śledziłam z zapartym tchem, jednocześnie nieświadomie kibicując głównej bohaterce, która przecież powinna być daleka od zyskania chociaż grama mojej sympatii. Tutaj znów laury lecą do autora, bo pozostawił mnie z moralnym dylematem, jednocześnie udowadniając, że są jeszcze kreatywni debiutanci, zwyczajnie potrafiący pisać genialne książki.

OPIS: Villanelle. Nie ma sumienia. Nie ma poczucia winy. Nie ma słabości. Zabójczyni doskonała. Rosyjska sierota, ocalona przed karą śmierci za brutalną zemstę, której dokonała na zabójcach jej ojca. Wyszkolona i bezlitosna, dostaje nowe życie, nowe nazwiska, nowe twarze ‒ wszystko, czego potrzebuje. Jej zleceniodawcy nazywają siebie "Dwunastoma". Ona jednak nic o nich nie wie. Zadania zleca jej Konstantin, człowiek, który ją uratował. Eve Polastri. Służy w MI5, póki nie popełni poważnego błędu. Z czasem ściganie bezlitosnej zabójczyni, Villanelle, staje się dla niej czymś więcej niż pracą. Staje się sprawą osobistą. 

Tytuł: Kryptonim Villanelle

Autor: Luke Jennings

Ilość stron: 231

Wydawnictwo: Rebis

Kategoria: kryminał, sensacja, thriller

Wydanie: 30 lipca 2019

Za możliwość przeczytania oraz recenzji dziękujemy wydawnictwu:

Czyli wierzą, że zło jest chorobą?

,,Krucyfiks” to świetna pozycja, która jest naprawdę udanym kryminałem. Wciągająca już od pierwszego przesłuchanego akapitu sprawiała, że nie potrafiłam rozłożyć sobie jej na kilka dni. Osobiście jednak uważam, że audiobook nie oddaje klimatu pracy, dlatego z całego serca polecam zakup pozycji papierowej bądź zainwestowanie w ebooka. Dzięki temu o wiele łatwiej jest się wciągnąć oraz wyobrazić sobie fragmenty, a także skoncentrować na pochłanianej treści. Zazwyczaj nie czytam kryminałów, bo zwykle trafiam na takie, które nie potrafią spełnić moich oczekiwań. Ten był jednak stworzony idealnie dla mnie i całkowicie podbił serce. Co do głównego antagonisty muszę przyznać, że miałam swoje podejrzenia już na samym początku. Końcówka powieści jednak okazała się niesamowitym zaskoczeniem i to jak najbardziej pozytywnym. Główny bohater wykreowany został na realistycznego, jego zachowania były więc wiarygodne. Takich postaci potrzeba w literaturze, bo widać, że stworzeni są z pasją oraz zaangażowaniem.

Mózg współczesnego człowieka nie został przystosowany, by wychodzić z procesu stawania się profilerem kryminalnym bez szwanku. Ktokolwiek decyduje się narazić go na tego rodzaju presję, zapłaci za to, i to słono.

Jedno jest pewne; następną książkę Chrisa Cartera przeczytam i wydaje mi się, że może to nastąpić już niedługo. Jako autor świetnie opisuje otoczenie, planuje wydarzenia oraz oddaje realizm miejsc. Postanowiłam podarować mu więc kredyt zaufania. Dlatego zaciskam już palce z nadzieją na kolejny hit, jednocześnie marząc o tym, aby ten autor, jako jeden z niewielu, ostatecznie mnie nie zawiódł...

OPIS: W głębi parku narodowego Los Angeles National Forest, w opuszczonej chacie, policjanci odkrywają zwłoki młodej kobiety. Przed śmiercią ofiarę okrutnie torturowano, a na koniec przywiązano ją za nadgarstki do dwóch równolegle ustawionych drewnianych pali. Kolana kobiety dotykały ziemi, jak podczas modlitwy, a na jej karku morderca zostawił podpis: tajemniczy symbol podwójnego krzyża. Ten sam, którego kilka lat wcześniej używał seryjny morderca ochrzczony przez media Krucyfiksem. Problem w tym, że przed dwoma laty Krucyfiksa złapano i stracono... Czy to możliwe, by naśladowca dotarł do szczegółów starej zbrodni, znanych tylko wąskiej grupie pracujących przy dochodzeniu policjantów? A może skazano wówczas niewłaściwego człowieka?

Pracujący przy tamtym śledztwie detektyw Robert Hunter nigdy nie był przekonany, że udało się złapać prawdziwego mordercę. Kiedy więc pewnego dnia odbiera telefon i słyszy ten sam, znajomy i zniekształcony specjalnymi urządzeniami, głos, czuje, że koszmar sprzed dwóch lat odżywa na nowo, ze zdwojoną siłą. A morderca znów próbuje go wciągnąć w swą chorą grę.