Czarno na Kreatywnym
  • Strona główna
  • O nas
  • Współprace
  • Patronaty
  • Gatunki
    • Romans
    • Literatura obyczajowa
    • Thriller
    • Kryminał
    • Sensacja
  • Kreatywne grafiki
  • Napisz do nas


Jestem fanką kryminałów oraz książek z motywem zbrodni, którą próbuje się ukryć – mam na koncie wiele powieści, zabierających mi dech w piersi i sprawiające, że odkładałam je po skończeniu z bolesnym przekonaniem, że długo nie znajdę niczego równie imponującego (polecam chociażby „Nową żonę”). I może nie widać tego po recenzjach na blogu, bo lista „przeczytanych” do opisania dłuży się z każdym tygodniem, ale mimo wszystko umiem rozpoznać mocny thriller, gdy po niego sięgnę.  

Dlatego z pełnym przekonaniem muszę przyznać, że nie pamiętam, kiedy ostatnio czytałam tak zagmatwaną książkę – i to nie w pozytywnym znaczeniu. Wydawało mi się, że opis mówił wystarczająco, a ja dam się wciągnąć w intrygę, spędzającą sen z powiek. Że odnajdę naprawdę dobry kryminał. 

„Przepraszam” nim niestety nie było.   

Motyw porwania czy w ogóle zbrodni z udziałem dziecka zawsze mocno na mnie wpływa. Tutaj też nie mogłam przejść obojętnie obok książki, pochylającej się nad tak bolesną stratą. Życie Tessy i Mariusza wali się, gdy ich ukochana, pięcioletnia córeczka zostaje porwana, a następnie zamordowana. Największym wsparciem okazują się zaufani przyjaciele pary – Julita i Ben. Tylko, że w niedługim czasie po pogrzebie małej Basi Ben również znika… pozostawiając po sobie tajemnice z przeszłości, niepewność oraz żonę, która zrobi wszystko, aby odkryć prawdę.  

Widać po tej książce, że Marcel Moss miał wiele pomysłów, jednocześnie nie do końca umiejąc zdecydować, które są najistotniejsze, aby powieść trzymała się kupy. To owocowało w zmieszaniu, bo momentami po prostu ciężko było mi nadgonić za tym, co się działo. Wspomnienia do przeszłości chaotycznie mieszały się z wydarzeniami rzeczywistymi i niestety znacznie wpłynęło to na mój odbiór chociażby scen finałowych. Ostatnie rozdziały wyglądały jak pisane na szybko, bo cała intryga wyjaśniona została opowieścią głównego złoczyńcy… który przez to całkowicie stracił na wiarygodności.  

Ale jedno muszę przyznać – zakończenie wprawiło mnie w osłupienie i to się autorowi naprawdę udało… w sensie ostatnia scena, bo kilka kartek przed nią stanowiło zbiór mojej irytacji i ogromnego zdziwienia spowodowanego powyższym.   

Marcel Moss ma na swoim koncie bardzo wiele książek – z kilkoma z nich znam się od dawna, nowości powoli nadrabiam, gdy mam do tego okazję. I jestem pewna, że niejednokrotnie mnie jeszcze zaskoczy. Tutaj niestety nie miało to miejsca i muszę zaliczyć „Przepraszam” do gorszych powieści… Przepraszam.  

Przeglądam w trakcie pisania tej recenzji na opinie z LubimyCzytać, żeby sprawdzić, czy jestem odosobnionym przypadkiem zawiedzionego czytelnika… i o dziwo, nie tylko ja dostrzegałam nieścisłości, takie jak na przykład drobne logistyczne pomyłki (któremu twórcy piszącemu autorskie teksty się nie zdarzają, niech rzuci kamieniem).   

Początek książki był naprawdę super – wciągnęłam się, korzystając z każdej wolnej chwili, aby dalej śledzić losy bohaterów… tylko później coś zwyczajnie poszło nie tak. Pośpiech? Ilość pomysłów? Nie wiem. Strasznie się jednak cieszę, że „Przepraszam” jest jednotomową powieścią, bo po kontynuację z własnej woli bym zwyczajnie nie sięgnęła.  

Czy to moja ostatnia przygoda z Marcelem Mossem? Na pewno nie! Ma na koncie wiele fajnych książek, a lista tych, które mam do nadrobienia, stale rośnie, więc jestem przekonana, że jeszcze znajdę coś, co całkowicie mnie wciągnie.  

Na teraz jednak pozostaje mi cieszyć się ze skończenia lektury „Przepraszam”. I liczyć, że Wy bawiliście się przy niej lepiej niż ja.  





OPIS: W uporządkowane życie Tessy i Mariusza wkrada się chaos, gdy ich pięcioletnia córka zostaje porwana, a następnie brutalnie zamordowana przez nieznanego sprawcę. W trakcie żmudnego policyjnego śledztwa wspierają ich najlepsi przyjaciele – Julita i Ben.  Julita wierzy, że ma wszystko, czego potrzeba jej do szczęścia: kochającego męża, satysfakcjonującą pracę i upragnionego synka. Pewnego dnia wraca do pustego domu i znajduje na stole kartkę, na której widnieje jedno słowo: „PRZEPRASZAM”. Początkowo bagatelizuje wiadomość. Wkrótce jednak nachodzi ją nieznajomy, który wyjawia jej szokujące fakty na temat Bena.  W jednej chwili spokojne, przewidywalne życie Julity wywraca się do góry nogami. Zdesperowana kobieta, w tajemnicy przed policją, rozpoczyna poszukiwania męża i próbuje zdobyć odpowiedzi na dręczące ją pytania. W tym celu zanurza się w mroczną, krwawą przeszłość Bena… KIM TAK NAPRAWDĘ JEST CZŁOWIEK, KTÓREMU JULITA BEZGRANICZNIE UFAŁA?  DLACZEGO ZNIKNĄŁ?  I JAKIE MA TO POWIĄZANIE Z BRUTALNYM MORDERSTWEM TROJGA DZIECI SPRZED 22 LAT?




Tytuł: Przepraszam
Autor: Marcel Moss
Ilość stron: 320
Wydawnictwo: Filia
Kategoria: kryminał, sensacja, thriller 
Wydanie: 12 marca 2025





    


Istnieją książki, których się nie spodziewacie. Takie, które mogłyby istnieć, aby powiększyć nasze biblioteki oraz domknąć pewne wątki w serii, ale jednocześnie poprzednie tomy zakończone zostały w taki sposób, że na dobrą sprawę można pozostać w słodkiej nieświadomości. Zapowiedź ostatniego tomu trylogii hejterskiej autorstwa Marcela Mossa ogromnie pobudziła Instagram, a blogerzy – w tym ja – przekrzykiwali się, zgadując tytuł. Za żadne skarby świata nie spodziewałam się, iż książka, na której temat dostaliśmy tak niewiele, już miesiąc później będzie dumnie zajmowała miejsce w topkach Empiku. A już na pewno nie wiedziałam, że będzie tak wielką bombą. 

Moja żona jest wszędzie… Nawet w kwiatach w ogrodzie. Nigdy się od niej nie uwolnię. 

„Nie krzycz” to opowieść o hejcie w czystej postaci. Fabuła książki kręci się wokół doskonale znanych nam z poprzednich tomów postaci takich jak Ewa, Anita, Michał i jego żona Agata. Michał wciąż tkwi w niełasce swojej sadystycznej małżonki, Ewa, po wydarzeniach poprzedniej części, boi się własnego cienia, a Anita, tkwiąc w finansowym dołku, sięga po bardzo prosty zarobek. Tylko jaki jest haczyk? I ile przyjdzie jej za to zapłacić? Jazda bez trzymanki to definicja tej części, a płonąca kolejka nie posiada żadnych hamulców. 

Książki Mossa zawsze dodają mi wiary we współczesną literaturę. Mamy tu do czynienia z niesamowicie płodnym oraz kreatywnym autorem, który nie wie co to „tabu”. Przez całą lekturę towarzyszyło mi wrażenie, że z każdą kolejną książką testuje on swoje granice, przekraczając je nieco bardziej, niż poprzednio. „Nie krzycz” obfituje w wiele naprawdę mocnych scen i chociaż nie jestem szczególnie wyczulona na przemoc pod żadną postacią, tak tu spotkał mnie taki moment, gdy zrobiło mi się słabo, a żółć napłynęła do gardła. Jeśli jeszcze nie czytaliście tej powieści, przygotujcie się. To takie małe ostrzeżenie ode mnie.

W dzisiejszym świecie nie liczy się prawda. Liczy się to, kto najgłośniej krzyczy. 

Bohaterowie przechodzą sporą przemianę, chociaż pozornie może wydawać się inaczej. Największym zaskoczeniem jest zakończenie wątku Agaty i Michała… a raczej postawienie jednej z tych postaci w dość nieoczkiwanym punkcie, pomimo wyklarowania ich wspólnego stanowiska. Połączenie przeszłości, która ukształtowała między innymi odnoszącą sukcesy businesswoman z teraźniejszością sprawiło, że z uchylonymi ustami czytałam kolejne strony, nie wierząc w to, co się tam działo. Ta część była nam niesamowicie potrzebna, chociaż początkowo mogliśmy myśleć inaczej. Po skończeniu „Nie patrz” czułam drobny niedosyt spowodowany tak małą wiedzą na temat żony Michała. Tutaj moje modły zostały wysłuchane: autor opisał jej dzieciństwo i lata nastoletnie aż do punktu, w którym znajduje się ona dziś. 

Nigdy do końca nie znamy drugiej osoby.

Jedna z czytelniczek na Lubimyczytać napisała, że książki Mossa mają jedną wadę, mianowicie: za szybko się je czyta. Nie mogę się z tym nie zgodzić. Dopiero kilka dni temu miejsce miała premiera „Nie krzycz”, a ja już nie mogę doczekać się kolejnej książki tego autora. Jest on bowiem jak narkotyk, niesamowicie uzależnia.

Hejt jest rzeczą okropną. Wielokrotnie spotykał również nas, a czytanie o nim od zaplecza powodowało u mnie gęsią skórkę. Ta część jest zdecydowanie najmocniejszą, przez co kolejny raz powtórzę: niech czytają ją osoby o mocnych nerwach. Opis to tylko wierzchołek góry lodowej, który tak naprawdę nie oddaje tego, co znajdziecie w środku, jeśli tylko odważycie się zakończyć przygodę z trylogią hejterską. 

Przygotujcie sobie coś dobrego do pochrupania, jakiś ciepły napój na chłodny, jesienny dzień. Postarajcie się też za głośno nie krzyczeć. 


 




OPIS: 
"Jesteśmy tak przyzwyczajeni do hejtu, że nikt się nie przejmuje ofiarami agresji. Tymczasem one istnieją. Z zagryzionymi do krwi wargami i przekrwionymi od płaczu oczami godzinami wpatrują się w przepełnione jadem komentarze. (…) i pragną tylko jednego. Zemsty na tych, którzy próbowali wgnieść ich w ziemię."
 
Pogrążona w długach Anita zarabia na życie jako anonimowa hejterka. Kobieta za pieniądze wypisuje obraźliwe komentarze pod adresem znanych osób. Pewnego dnia otrzymuje zlecenie zhejtowania jednego z polityków. Krótko potem na jej prywatną skrzynkę zaczynają przychodzić agresywne maile. To jednak początek koszmaru. Kto i dlaczego się na nią uwziął? Gnębiony przez żonę Michał zaczyna wierzyć, że już nigdy się od niej nie uwolni. Wkrótce mężczyzna otrzymuje nieoczekiwaną pomoc i staje przed szansą wyrównania rachunków z demoniczną Agatą. Nie wie jednak, że godząc się na walkę z żoną, staje się częścią perfidnej gry, która ostatecznie prowadzi do tragedii. "W dzisiejszym świecie nie liczy się prawda. Liczy się to, kto najgłośniej krzyczy."em, co zrobił, i wciąż nie mogę w to uwierzyć.
Tytuł: Nie krzycz
Autor: Marcel Moss
Ilość stron: 368 
Wydawnictwo: Filia
Kategoria: kryminał, sensacja, thriller 
Wydanie: 28 października 2020



Moja kreatywność dotarła chyba do zgubnego punktu bez odwrotu, bo tworząc nowe recenzje za często przyłapuję się na tym, że chcę rozpocząć je od „ostatnio…”. Czytam jednak dosyć dużo, a zastój twórczy w rozpoczynaniu wpisów na blogu powinnam przerwać przypadkowym zlepkiem słów pokroju „dzisiejsza recenzja”. 

  

Ostatnio zauważam u siebie ogromny poślizg we wpisach na blogu – nowości gonią nowości, a przedpremierowe recenzje przejęły stery nad letnimi publikacjami Czarno na kreatywnym. Teraz jednak nadchodzi wrzesień i wkraczając w jesienny klimat, witam was opinią na temat jednej z najlepszych książek, jakie dane było mi przeczytać w tym roku.


Marcel Moss to ten typ autora, do którego lecę niczym opętany pragnieniem zwierz, rzucając wszystko inne na rzecz tego, co teraz dla nas przygotował. O „Nie patrz” słyszałam już dawno, a za lekturę wzięłam się od razu jak zwolniły się wydawnicze deadline’y. I muszę powiedzieć, że tak samo jak w wypadku „Nie odpisuj” wciągnęłam tę książkę w zaledwie dzień. Bo to było dobre. Naprawdę dobre.

Czasami to właśnie ludzie poznani przez Internet są tymi, którzy najbardziej nas rozumieją. Strony z anonimowymi wyznaniami nie stanowią żadnej nowości, a rady od nieznajomych potrafią całkowicie zmienić podejście do wielu spraw. Martyna to zagubiona kobieta, prowadząca fanpage, na którym dzieli się nadesłanymi na skrzynkę problemami innych ludzi. Sprawia jej to wiele satysfakcji, jednocześnie podnosząc psychiczne samopoczucie oraz pomagając poradzić sobie z własnymi słabościami. A ma ich wiele, zaczynając od niestabilności emocjonalnej, ciągnąc przez alkoholizm. Wszystko sypie jej się z rąk, a kobieta przeklina byłego partnera, oskarżając o własne niepowodzenia. Zatapiając smutki w nałogu zbyt emocjonalnie odpisuje na wyzwanie nadesłane przez Michała – pozornego szczęściarza, męża odnoszącej sukcesy businesswoman Agaty Grzesiak. Tak rozpoczyna się ich znajomość, gdzie każdy krok jest na wagę złota, a jakiekolwiek potknięcie skończyć się może tylko w jeden i to tragiczny sposób.

Prowadzenie tego konta nauczyło mnie, że życie jest naprawdę żałosne, a ludzie dzielą się na dwie grupy. Pierwsza to leniwi narcyzi przekonani o własnej wyjątkowości i rozpływający się nad swoim szczęściem w poematach zawierających więcej błędów niż słów. Druga to samotni frustraci, którzy nie panują nad swoim życiem i w akcie desperacji próbują szukać pomocy gdziekolwiek, nawet w internecie. Nie rozumieją, że internet to najgorsze miejsce do poszukiwań wsparcia. 


„Nie odpisuj” to pełna licznych zwrotów akcji, wciągająca opowieść o uzależnianiach. Wydarzenia podzielone są równo na obie główne postacie; właśnie Martynę oraz Michała, dzięki czemu czytelnik ma idealną okazję poznać ich z niemal każdej strony. Uwięziony w domu mężczyzna z trudem radzi sobie w pozornie cudownej sytuacji, a była nauczycielka języków obcych na nowo usiłuje odnaleźć cel życia po rozstaniu. Nie zawsze jednak wszystko układa się tak jak powinno; pod wpływem bolesnej mieszanki alkoholu, leków oraz tłumionego żalu kobieta popełnia szereg błędów rozpoczynający się kontrowersyjnym wpisem na Facebooku, gdzie miesza byłego faceta oraz jego nową partnerkę z błotem. To jednak dopiero wierzchołek góry lodowej, bowiem książka autorstwa Marcela Mossa ciągnie czytelników przez niemal każdy rodzaj ludzkiego okrucieństwa, nie zostawiając na nich ani jednej suchej nitki.

Początkowo myślałam, że lektura zajmie mi kilka dni, ale opisywane wydarzenia i przyjemny styl w zaledwie kilka godzin przeniosły mnie do ostatniej strony. Zwroty akcji, intrygi oraz końcówka na długo odebrały mi dech, a ja potrzebowałam ładnych kilku minut na uświadomienie sobie, co tak naprawdę odwaliło się w tej pozycji. Dopiero ostatnie sceny pozwoliły mi połączyć pewne wątki, odpuszczając ostatecznie próby usprawiedliwienia zachowania pewnej postaci. Życie online oraz okrucieństwo, które kroczą na równi z anonimowością w sieci namawiają do wielu złych czynów, a one niestety nie mogą zostać wymazane szybkim usunięciem statusu. Czasami to ekran starego Iphone’a, ukrywanego w najmniej oczekiwanym miejscu, stanowi jedyną drogę ucieczki od przerażającej rzeczywistości. Równocześnie widać, że człowiek jest największym zagrożeniem, a tak naprawdę to my sami możemy w każdej chwili postawić jeden zbyt pewny krok, obracając w proch marzenia oraz plany na przyszłość.



W społeczeństwie przyjęło się, że ofiarami przemocy domowej są głównie żony. Mało kto mówi o nas, gnębionych mężach. Nie boję się przyznać, że jestem ofiarą.
I tak straciłem już resztki godności.

„Nie odpisuj” to psychologiczny rollercoaster, który na długo pozostanie w mojej pamięci. Pod wieloma względami przypomina książkę „Za zamkniętymi drzwiami”, autorstwa B. A. Paris. Obie pozycje wciskają w fotel, serwując gamę wielu emocji. Ponadto skupiają się na temacie przemocy domowej, przedstawiając perspektywę męczennictwa w bogactwie zarówno ze strony żony, jak i teraz męża. Jeśli mam być szczera, niesamowicie cieszę się z powodu tego, że debiut Marcela Mossa wydany został w tym roku. To daje nadzieję przyszłej literaturze, która w kategoriach thrilleru, kryminału oraz sensacji idzie w naprawdę dobrą stronę.



OPIS: "Żałuję, że przeczytałam tę wiadomość... To okrutne, ale żywię się cierpieniem innych ludzi. Cudze nieszczęście dodaje mi otuchy i uzmysławia, że świat nie zmówił się przeciwko mnie. Nie tylko ja mam pod górkę." Czy możesz wierzyć ludziom, których poznajesz w internecie? Martyna prowadzi profil społecznościowy, na którym internauci anonimowo zdradzają swoje tajemnice. Pogrążona w depresji kobieta zaczytuje się w problemach obcych ludzi, których cierpienie dodaje jej otuchy. Wydaje jej się nawet, że zna swoich czytelników lepiej niż oni sami. Pewnego dnia dostaje jednak wiadomość, którą powinna była zignorować. Opróżniona butelka wina sprawia, że dziewczyna traci czujność i odpisuje. W jednej chwili Martyna przestaje być tylko powiernicą sekretów anonimowych internautów. Od teraz staje się częścią czyjegoś życia, które jest jeszcze bardziej przerażające niż to opisywane w zwierzeniach. Gdyby tylko nie odpisała na tę wiadomość… "Oboje jesteśmy nierozumiani. Oboje tkwimy w próżni, gdzie nikt nie słyszy naszego wołania o pomoc."




Tytuł: Nie odpisuj
Autor: Marcel Moss
Ilość stron: 400
Wydawnictwo: Filia
Kategoria: kryminał, sensacja, thriller
Wydanie: 04 września 2019



Starsze posty Strona główna

 

Na skróty

     
     
     
     
 

Kreatywne oceny

01/10 02/10 03/10 04/10 05/10 06/10 07/10 08/10 09/10 10/10 Patronat Medialny

POPULAR POSTS

  • Kolejne 365 dni – Blanka Lipińska
  • Depresja, czyli gdy każdy oddech boli – Monika Kotlarek
  • Narzeczona na chwilę – Monika Serafin
Obsługiwane przez usługę Blogger.

Zaobserwuj nas na Facebooku!

Czarno na kreatywnym

Zostań z nami

Odwiedziny

Archiwum bloga

W skrócie

Jesteśmy czarno na kreatywnym — pikselowym atramentem niekonwencjonalnie wypowiadamy się na interesujące nas tematy, wykorzystując w ten sposób chwilę wolnego czasu w szalonym zagranicznym życiu.

Popularne posty

  • The law of Us. Nasze prawo – Nikola Błachewicz
  • THE NUN
  • KOŁYSANKA Z AUSCHWITZ – Mario Escobar

Nasze najnowsze patronaty

Nasze najnowsze patronaty

Copyright © Czarno na Kreatywnym. Designed & Developed by OddThemes