[PRZEDPREMIEROWO] Darkness & Roses – Magdalena Mileszko
Zazwyczaj, bo w wypadku „Darkness & Roses” nie dość, że pojawiły się w moim pliku wymowne znaki zapytania, to również ikoniczny tekst Levana z „The Office PL” – „ja jebię”.
Blair Woods to młoda prawniczka, która wraca do kancelarii ojca po roku spędzonym na pracy u ciotki. Potrzebowała odsapnąć po bolesnym zerwaniu z partnerem i powrót do miasta ma być dla niej odzyskaniem władzy nad swoim życiem. To jednak wydaje się wywrócić do góry nogami z chwilą poznania Hudsona Walkera – człowieka, który uratował ją przed napaścią i który teraz zajmuje stanowisko partnerskie po śmierci ojca. Darzą się wzajemną niechęcią, ale jak wiadomo, kto się czubi, ten się lubi i za łatwo można dostrzec, co dla tej dwójki bohaterów zaplanowała autorka.
Nie spodziewałam się jednak, co zaplanowała dla czytelnika – kolejkę górską scen pełnych takich głupot, że wątek ten doczekał się dedykowanej dyskusji na naszym Instagramie. A ja naprawdę nie miałam wielkich oczekiwań – chciałam zwyczajnie znowu wejść do świata prawa, spraw sądowych oraz paragrafów, które tak uwielbiam w pisanej przeze mnie historii. Pragnęłam zobaczyć, jak inni autorzy patrzą na wątek prawniczy, łączony z romansem. I kolejny raz trafiłam źle, bo zgrzyt goni zgrzyt, a fabuła ciągnie się zwyczajnie na siłę.
Główna bohaterka ma kompleks wyższości nad wszystkimi, podejmuje decyzje, za które każda inna osoba, dopiero wracająca do kancelarii po przerwie natychmiast dostałaby wilczy bilet, ale hej, fabuła nie może śledzić logiki, prawda? W końcu jakoś trzeba pociągnąć płomienny, tak na siłę wciskany romans między Blair i Hudsonem, którzy najpierw nie darzyli się sympatią, ostatecznie czując do siebie pociąg… i to nie Intercity.
Blair jest postacią całkowicie odrzucającą. Nie można jej kibicować w chwilach, gdy ciemnoskóre osoby określa jako „czarnych”, jest idiotycznie łatwowierna, dziwiąc się potem, że klient ją okłamał, a gdy coś idzie nie po jej myśli, próbuje manipulować swoim ojcem. W jednej chwili naprawdę poczułam do niej sympatię, licząc na to, że konsekwentnie opuści kancelarię zgodnie ze swoją groźbą, ale oczywiście zmieniła zdanie po przeprosinach ojca, który nielogicznie posłuchał córki, zamiast twardo stać na swoim, jako partner kancelarii.
Po „Darkness & Roses” doskonale widać rękę polskiej autorki – przez usilne tłumaczenia znaczącego to samo SOR’u na amerykańskie ICU, po godzinę dwudziestą pierwszą, zamiast dziewiątej, bo właśnie tak określana jest w stanach. Jednak nawet takie głupoty nie są w stanie zdetronizować największego idiotyzmu, na jakie wpadła Magdalena Mileszko, mianowicie: zaproponowania człowiekowi po pięcioletniej odsiadce w więzieniu pracy w kancelarii. Gdyby nie fakt, że to były jedne z ostatnich stron, nie dokończyłabym tej książki, bo tego było już za dużo. Nie wiem, czyjej logiki nie pojmuję bardziej: bohaterki, która za nic ma zasady panujące w kancelarii ojca oraz renomę, chcąca zaryzykować tak wiele w celu bycia wybawicielem, czy autorki, która przez ułamek sekundy pomyślała, że to naprawdę dobry pomysł. A na dodatek usprawiedliwiła słuszność tego faktem, że jest okej, bo skazany klient doszkalał się w więzieniu i robił kursy, więc na pewno da radę.
Wy nawet nie wiecie, jak bardzo powstrzymuję się od tego, aby wrzucić tu wymowne „XD”. Dlatego podsumuję to moim ulubionym ostatnio tekstem, mianowicie „ja jebię” i tak, mam nadzieję, że osoby oglądające polską wersję „The Office” również słyszą to głosem Levana.
Rozwiewając jakiekolwiek wątpliwości: nie, nie polecam sięgnięcia po „Darkness & Roses”. Absurd goni tu absurd, autorka nawet nie udaje, że chce dać coś więcej niż misterny romans z jakimś tam tłem fabularnym i ta książka, chociaż długa, nie ma w sobie żadnej głębi. Jedyne, co mi się w niej podoba, to okładka i to tylko za to daję plusa – ba, to właśnie ona skusiła mnie do pobrania pliku i cóż, najlepszą decyzją to to niestety nie było.
0 comments