Świąteczne obżarstwo oraz chwila wytchnienia w Polsce udzieliła mi się aż za bardzo. Kolejna recenzja wpada więc na bloga z opóźnieniem, a ja musiałam nieco przestawić nasz grafik, aby wyrobić się z omówieniem wybranej przeze mnie książki jeszcze przed końcem Bożego Narodzenia. Nie tylko ja jednak pojawiam się ponownie w wielkim stylu: dwa lata po wydaniu „Będzie bolało”, Adam Kay również powraca na pisarski rynek z kolejnymi zapiskami w swoim dzienniku pracownika brytyjskiej służby zdrowia. „Świąteczny dyżur” stanowi przymusową lekturę miłośników bestsellera roku 2017, który w lekko ponad godzinkę przeniesie Was w świat pełen humoru, smutku jak i… ludzkich błędów. 

"Moim rodzicom" Cóż tak naprawdę nie dedykuję tej książki moim rodzicom, ale wiem, że nie przeczytają nic poza dwiema pierwszymi stronami. TO powinno wystarczyć, żeby dopisali mnie z powrotem do testamentu"

Dziękuję całemu mnóstwu osób wymienionych na kolejnych stronach. Jestem dumny, że mogę dołączyć do nielicznego grona autorów, którzy doceniają wkład wszystkich ludzi zaangażowanych w proces powstawania książki. Pewnego dnia przestanie to być dziwaczną nowinką, a stanie się standardem. Poza tym nieźle podbija to liczbę znaków. 

Czytając książki o tej tematyce, ukazujące relacje osoby opisującej z rzeczywistym bohaterem ich książek, zawsze zastanawia mnie, jak potrafią one zapamiętać każdy najmniejszy szczegół oraz datę. Ile realizmu jest w opisywanych pierwszych spotkaniach, a jaka część to tylko urywki wspomnień, poddawane ubarwieniu. Jako zwyczajny obserwator i osoba trzecia, nie jestem w stanie zweryfikować ich wiarygodności. Mam jednak szerokie pole do popisu, jeśli chodzi o poznanie życia oraz przygód Ryszarda Czajkowskiego. Podróżnika od zawsze.

W tej książce poznajemy tak naprawdę losy wielu ludzi, co jest nieco mylące oraz czasem potrafi namieszać w umyśle czytelnika. Jest to opowieść o pasji w trudnych czasach, gdzie rodzice widzieli dla swojego syna zupełnie inną przyszłość. O dzieciństwie, szkolnictwie oraz zwyczajnym życiu nadzwyczajnego człowieka. Sam Czajkowski często nawiązuje do szczeniackich czasów, bowiem lubi nazywać siebie wiecznym chłopcem. Jego ulubionym zajęciem stanowi zabawa w konstrukcję modeli oraz znajdowanie nowych hobby, co przychodzi mu z niesamowitą łatwością. Swego czasu pisał również do pisma „Skrzydlata Polska”, łącząc dzięki temu pasję z pracą zarobkową. W rzeczywistości marzył o lataniu, robiąc po kątach modele samolotów. Jednocześnie jego realnym celem była Antarktyda, którą podbił w wieku 32 lat. Barwna osobowość tej postaci dawała mi ogromne nadzieje na poznawanie przygód oraz czytanie malowniczych opisów odwiedzanych miejsc. Tak naprawdę jednak jego podróże przedstawiane były pobieżnie, a jedyne poruszane kwestie dotyczyły błędów z czasów nastoletnich, prowadzących do lekcji, które z nich wyciągał. Czytało się to przyjemnie, acz z dozą drobnego przerażenia wyglądem życia w tak dawnych czasach. W pozycji tej dostajemy tak naprawdę wszystko i nic - masę faktów na temat starej Polski, zwyczajów oraz inwencji twórczej naszych rodaków. Jednocześnie jak na książkę podpisaną biografią Ryszarda Czajkowskiego, było go czasem zwyczajnie za mało, co w pozycji biograficznej nie powinno mieć miejsca.

W przeciwieństwie do „Oczu Wojownika" tutaj mamy do czynienia z czystymi faktami, które początkowo wydają się żywcem wyjęte z Wikipedii. Pobieżne opisy niektórych wyjazdów, niosące jedynie przesłanie dotyczące samego poświęcenia w dostaniu się na miejsce, aniżeli wspomnień bezpośrednio z destynacjami powiązane, były następnym niesmakiem. Ponadto kolejną bolesną rzeczą, która rzuciła się w oczy od samego początku, był format otrzymanego przeze mnie ebooka. Dwie strony umieszczone zostały na jednej, przez co całość była niemożliwa do przeczytania na telefonie. Zmuszona byłam do zapoznania się z tą pozycją na komputerze, co momentami było dość problematyczne. Abstrahując już od drobnostek utrudniających lekturę, bo takie Wydawnictwo może zwyczajnie eliminować przy następnych publikacjach, ogólne wrażenie naprawdę oceniam na dobre. Książka ta miała wielki potencjał, a barwne zdjęcia oraz kopie dokumentów cieszyły oko i na pewno spodobają się innym. Sama pozycja zdecydownie przypadnie do gustu czytelnikom wielbiącym biografie oraz podróże i to właśnie im ją polecam.

OPIS: Nikt nie wie, ile podróży rozpoczęło się w głowach telewidzów po obejrzeniu filmów i programów Ryszarda Czajkowskiego. Jedno jest pewne: to on przez lata pokazywał Polakom odległe kraje, przybliżał nieznane kultury, opowiadał jak żyje flora i fauna, której nie mieli okazji zobaczyć na własne oczy. Do dziś inspiruje i sprawia, że odległy świat przybliża się na wyciągnięcie ręki.

Cześć, jestem nowa w tym zacnym gronie. Nie będę opowiadać o sobie, bo to możecie przeczytać w sekcji „O nas”, a ja dziewczynom pragnę podziękować za daną mi szansę.

Wybory do Parlamentu Europejskiego nadchodzą wielkimi krokami, a ja przychodzę dzisiaj z nieco polityczną pozycją, która przybliża postać jednego ze sławniejszych polityków w Polsce – Roberta Biedronia. Jest to ciepły, miły i naprawdę przyjazny człowiek, przez lata pełniący funkcję prezydenta Słubska. Podczas swojej kadencji wprowadził mnóstwo zmian, by życie stało się lepsze. Nie tylko życia ludzkie, ale również te mniejsze i, według niektórych, mniej ważne życia zwierząt.

„Pod prąd” to biografia ukazująca Roberta zupełnie z innej strony. Pełne szczerości i jednocześnie wyluzowania odpowiedzi na zadawane pytania pozwalają poznać go ze strony prywatnej, zrozumieć dlaczego teraz ma takie spojrzenie na świat i co kieruje nim w walce o równe prawa dla każdego. Poznajemy jego życiorys, dowiadujemy się o młodzieńczych wybrykach, relacjach z rodzeństwem i rodzicami, początkach w politycznym świecie. Z każdym kolejnym słowem czułam się jakbym to ja siedziała w fotelu słupskiego urzędu miejskiego i rozmawiała z Biedroniem, którego kilkukrotnie udało mi się spotkać osobiście i zamienić parę zdań. Pierwszy raz przytuleniem wymieniliśmy się na Woodstocku, ostatnio podczas konferencji prasowej. Pomimo upływu lat, Robert nadal jest tym samym człowiekiem z wielkim sercem i wolą walki. A walczył praktycznie od zawsze. Początkowo z nauczycielami, potem z przeciwnikami równości, teraz ze środowiskiem katolików i przeciwników jego podejścia i poglądów. Robert przybliża nam kulisy swojego coming outu, wspomina o trudach zdawania sobie sprawy, że jest inny niż jego rówieśnicy, którzy z zapałem rozmawiali o cyckach i cipkach w wieku nastoletnim. Dostajemy cudowne opowieści z podróży, a tych nie było mało. Ponadto zostaje odkryty związek z jego wieloletnim partnerem – Krzysztofem, który poza miłością życia jest jego bratnią duszą i osobą, do której od razu dzwoni w gorszych momentach życia, a jego ramiona są dla Roberta domem i ostoją spokoju.

Książka podzielona jest na pięć segmentów – „Dzieciństwo”, „Jestem gejem”, „Krzysztof”, „Kobiety” oraz „Polityka„, a na samym końcu czeka wisienka na torcie pod postacią sześćdziesięciu faktów, których nie znamy o Biedroniu. Ponadto opatrzona cudownymi zdjęciami z podróży, politycznych akcji i sejmu, przez co możemy poczuć się jak podczas rodzinnego przeglądania albumu przy wigilijnym stole (albo podczas pierwszego spotkania z rodzicami naszej dziewczyny/naszego chłopaka, gdy mama pokazuje wstydliwe fotografie).

Sięgając po książkę, która miała być moim oderwaniem w pisaniu licencjatu, nie spodziewałam się, że dostanę coś tak dobrego. Jak wspominałam wielokrotnie – Roberta uwielbiam jako człowieka, jego program polityczny sprawił, że na niedzielne wybory idę bez poczucia wybierania mniejszego zła, a ta książka tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że to nie jest jedynie chwyt marketingowy. Przyjemny wywiad w towarzystwie zimnego sernika (wiedzieliście, że Robert jest aż takim fanem słodyczy), aury miłości (opiekuj się nim, Krzysiu, jak ten od Puchatka!) oraz opatrzony świetnymi zdjęciami sprawił, że na nowo zakochałam się w tej formie literackiej. Czyta się naprawdę przyjemnie i lekko, przy wolnej chwili można wciągnąć całość w dwa wieczory przy lampce wina. Gdybym miała opisać książkę w kilku słowach, na pewno musiałabym wspomnieć o nietuzinkowej postaci, szczerych, momentami wręcz intymnych wyznaniach, pierwszych miłościach i opisanej wizji idealnej Polski. Polecam każdemu, kto tak jak ja, chciał na chwilę oderwać się od szalonych obowiązków i deadline’ów.

Znasz to uczucie, gdy dużo się dzieje, wszystko jest świetne, cudowne, ale w środku człowiek odczuwa olbrzymią pustkę?

Od samego początku wspomnę, że praca ta została uznana książką roku 2018 w kategorii Autobiografia, biografia, wspomnienia, zdobywając ponad 849 głosów. Nie dziwi mnie to, ponieważ naprawdę zasłużyła na nagrodę. Z resztą, pewnie widać to po mojej ocenie; Będzie Bolało jest bowiem pierwszą pracą, której podarowałam całe 10 punktów.

Co tu dużo mówić? Są to szczere, momentami zabawne oraz wzruszające notatki pewnego człowieka, ukazujące ciężką drogę po trudnych szczeblach kariery medycznej. Od początku autor zapoznaje nas z faktem, że całość to wspomnienia jego wędrówki, co pozwala nam wczuć się w czytane sceny na maksymalnym poziomie. Jedynymi informacjami, które zostały zmienione, to dane osobowe, ale całkowicie rozumiem powody tego zagrania: uniknięcie pozwu sądowego o zniesławienie, chociaż nawet pomimo tego sam autor wspominał, że na sto procent nie raz wyląduje przez tę publikację na sali rozpraw. 

Momentami naprawdę przerażały mnie realia brytyjskiej służby zdrowia, na których temat czytałam przez te ponad 300 stron. Cieszę się więc, że Adam Kay pokusił się sięgnąć po swoją naturę komika, dodając kilka śmiesznych anegdotek oraz wpadek z życia na oddziale. Pokazywał w ten sposób, że nawet lekarz jest człowiekiem, za co zyskał ogrom mojej sympatii. To samo tyczy się scen, w których wspominał swojego partnera, H. Nie pisał tego bezpośrednio, aczkolwiek czytelnik doskonale widział, że był homoseksualistą. Kompletnie mi to nie przeszkadzało, a nawet zadziałało pozytywnie na moje odczucia, ponieważ Adam mimo trudności spowodowanych pracą, uparcie walczył o związek, który — nie oszukujmy się — w tamtych czasach, czyli na początku XX wieku, był dosyć trudny, zarówno ze względu na pracę, jak i zdanie społeczności. 

Pomimo wielu zagadnień lekarskich przyjemnie czytało się całość. Każda historia otwierała mi oczy na nowe sprawy, udzielając wielu przydatnych lekcji. Jestem niesamowicie zadowolona z sięgnięcia po tę pracę, na którą poświęciłam zaledwie kilka godzin niedzielnego południa i z czystym sercem polecam ją każdej osobie chociaż w najmniejszym stopniu zainteresowanej medycyną.



OPIS: Witaj w świecie 97-godzinnych tygodni pracy. W świecie decyzji o życiu i śmierci. W świecie nieustannego tsunami płynów ustrojowych. W świecie, w którym zarabiasz dziennie mniej niż szpitalny parkometr. Pożegnaj się z przyjaciółmi i bliskimi związkami…
Witaj w świecie lekarza stażysty.
Spisana potajemnie po niekończących się dyżurach, bezsennych nocach i pracujących weekendach książka komika i byłego stażysty Adama Kaya to dotkliwie szczery opis czasu, który spędził na linii frontu brytyjskiej służby zdrowia. Na zmianę zabawne, przerażające i wzruszające zapiski omawiają wszystko, co chcieliście wiedzieć – i sporo rzeczy, o których wolelibyście nie wiedzieć – o życiu lekarzy na oddziale i poza nim. Uwaga, lektura może pozostawić blizny.

Witajcie kochani.

Dziś przychodzę do Was z recenzją filmu o bardzo słynnym zespole, który nosi nazwę Queen. Kinowy przebój na podstawie ich kariery i popularności to "Bohemian Rapsody„. Wpis na jego temat pojawia się szybciej, niż ostatnie recenzje, ale no jakoś wyszło, że moim zdaniem jest zwyczajnie świetny  i sama nie mogłam się doczekać. Obejrzałam go razem z siostrą w kinie i bardzo mnie zaszokował swoją emisją. Na początku byłam pół na pół nastawiona i się zastanawiałam, czy iść na niego do kina czy po prostu poczekać i obejrzeć w internecie. Ale po zobaczeniu zwiastun oraz krótkim namyśle postanowiłam, że jednak pójdę do kina, ponieważ ten zespół też jest moim ulubionym i mogę go słuchać zawsze, bo mi poprawia humor. Chociaż to muzyka bardziej dosyć ciężka, jednak ostatnio taką polubiłam i innej prawie nie słucham. Queen to zespół, który chyba każda osoba zna i słuchała chociaż jeden raz, a jeśli nie kojarzy jego nazwy to skojarzy którąkolwiek z piosenek i wtedy powie, że jednak ją zna. Zespół, którym był Queen nie jest zwyczajny, tak jak inne zespoły z lat 70 czy 80, ponieważ niektóre z nich zostały zapomniane, a o Queen każdy słyszy i każdy mówi i moim zdaniem ten zespół nigdy nie przeminie.

Bardzo spisały się osoby odpowiedzialne za soundtrack tej produkcji, ponieważ wybrały świetne piosenki Queen i ich bardzo znane numery. Chociaż była jedna, której nie kojarzyłam, bo nie słuchałam jeszcze wszystkich albumów, ale pozostałe śpiewałam w kinie jak szalona, ponieważ nie dało się ich nie śpiewać. Film opisał życie Freddiego takie jakie najprawdopodobniej właśnie było, bo nie znam jego życia aż tak dokładnie i nikt nie zna jego życia dosłownie, nie wiem też czy wszystkie te sceny były dosłownie opisane, ale moim zdaniem reżyser ukazał życie Freddiego bardzo dobrze, chociaż jego życie było krótkie aż za krótkie. Bardzo podobały mi się sceny, gdzie można było zobaczyć, jak popularne piosenki Queen powstawały i kto je wymyślił, bo jeden fakt o Queen jest taki, że nie wszystkie piosenki napisał Freddi. Aktorów do filmu wybrali moim zdaniem perfekcyjnie, wszyscy byli podobni do swoich prawdziwych odpowiedników. Przed obejrzeniem tego filmu nie wiedziałam za dużo o Queen i o Freddim, ale gdy dzięki ekranizacji dowiedziałam się bardzo dużo i zebrałam wiele informacji. Niektórzy mawiali, że znali Freddiego w wieku nastoletnim: że był alkoholikiem, ćpunem, arogantem i gejem, ale my go dobrze nie znaliśmy i już niestety nie poznamy, więc nie możemy tak o nim mówić i nie powinniśmy wyrażać swojej opinii o osobie, której nie znaliśmy. Jeśli chodzi o mnie to ja uważam, że tak był taką osobą, ale za to co dobrego zrobił i za to, że utworzył taką grupę, jaką była Queen, której słuchał każdy i słucha do tej pory. Jestem z niego dumna, bo nie każdy wokalista lub zespół potrafi stworzyć coś tak niepowtarzalnego i niezapomnianego. Jestem również zdania, że żaden film w tym roku nie przebije tego. A jak podobał się on Wam, jeśli oczywiście go oglądaliście? Podzielcie się opinią w komentarzu. A jeśli nie oglądaliście, to czy macie zamiar?